شهدای اطلاعات سپاه کردستان

مصاحبه » چریک های فدایی خلق بیمارستان سنندج را محلی برای جولان خود قرار داده بودند

چریک های فدایی خلق بیمارستان سنندج را محلی برای جولان خود قرار داده بودند

 

یکی از نیروهای بیمارستان که از اعضای سازمان چریک های فدایی خلق بود با شنیدن حرف های آقای دکتر داد و بیداد به راه انداخت که خودشان می کشند، خودشان معاینه می کنند و خودشان هم گواهی فوت صادر می کنند.


 

عبدالله جعفری از اعضای سازمان پیشمرگان مسلمان کرد در گفت و گو با خبرنگار پیشمرگ روح الله گفت: استان کردستان در اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی اوضاع نابسامانی داشت، به نحوی که گروهک های سیاسی به طرق مختلف سعی در بر هم زدن نظم و امنیت شهر را داشتند و در این راه با نیروهای انقلابی؛ خصوصاً نیروهای مستقر در کمیته انقلاب اسلامی سنندج درگیر می شدند و با تیراندازی به طرف مردم بی گناه سنندج سعی داشتند، مردم را در برابر نظام نوپای ایران اسلامی قرار دهند.

 

روزهای ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی در کردستان مصادف است با حضور گروهک های ضد انقلاب از اقصی نقاط ایران در کردستان. به عنوان نمونه چریک های فدایی خلق، بیمارستان سنندج را محلی برای جولان خود انتخاب کرده بودند. به دلیل وابستگی تعدادی از پزشکان و پرستاران بیمارستان سنندج به سازمان چریک های فدایی خلق، تعدادی از عناصر این سازمان بدون اینکه سر رشته ای در علوم پزشکی و زیر شاخه های آن داشته باشند، وارد بیمارستان سنندج شده بودند و جو بیمارستان را در دست گرفته بودند.

 

البته در همین روزها تعدادی از پزشکان و پرستاران متعهد از سراسر کشور جهت رسیدگی به اوضاع نابسامان بهداشت و درمان سنندج مشغول خدمت به مردم محروم منطقه بودند و هر روز در قالب اکیپ های درمانی و به صورت خودجوش و با همکاری تعدادی از پزشکان و پرستاران بومی به نقاط دور دست اعزام می شدند.

 

اعضای سازمان چریک های فدایی خلق با هدف اغتشاش و خرابکاری و به بهانه های مختلف با کادر درمانی که از شهرهای مختلف به سنندج آمده بودند و هم چنین تعدادی از پزشکان و پرستاران بومی کردستان به بحث و بگو مگو مشغول بودند تا با ایجاد دو دستگی در بیمارستان سنندج، روند رسیدگی به اوضاع مصدومان و مجروحان را با اختلال روبرو کنند.

 

گروهک های ضدانقلاب از هر فرصتی برای ضربه زدن به نیروهای انقلابی و متعهد به انقلاب بهره می بردند و با گشودن باران گلوله به روی جوانان انقلابی سعی در حذف آن ها از صحنه سیاسی کردستان را داشتند. اصابت گلوله گروهک های ضد انقلاب به مردم بی پناهی که در پیاده روها و گذرگاه ها در حال عبور و مرور بودند به هیچ وجه برای سران گروهک های ضد انقلاب مهم نبود. بلکه در مواردی نیز خون یک انسان بی گناه را دست مایه ای برای رسیدن به اهداف پلید خود می کردند.

 

یک روز در بیمارستان توحید سنندج با یکی از پزشکان غیر بومی که به سنندج آمده بود، مشغول صحبت بودم، که چند تن از اهالی شهر یک مجروح را که خون زیادی از دست داده بود را به بیمارستان آوردند. با داد و فریاد آن چند نفر پزشک میهمان سریع گوشی پزشکی اش را روی قلب مجروح گذاشت، ولی بعد از چند ثانیه به سختی از جایش بلند شد و در حالیکه سرش را پایین انداخته بود گفت: متأسفانه تمام کرده است.

 

یکی از نیروهای بیمارستان که از اعضای سازمان چریک های فدایی خلق بود با شنیدن حرف های آقای دکتر داد و بیداد به راه انداخت که خودشان می کشند، خودشان معاینه می کنند و خودشان هم گواهی فوت صادر می کنند.

 

حرف های تحریک آمیز آن شخص کافی بود تا هواداران گروهک های ضد انقلاب در بیمارستان شروع به اغتشاش کنند. من که از نیت عامل سازمان چریک های فدایی خلق آگاه بودم، او را به گوشه ای کشاندم و به او گفتم: خودت خوب می دانی که این پزشکان از شهرهای دیگر به اینجا آمده اند که به داد مردم محروم برسند، در حالی که می توانستند در شهر و دیار خود در امنیت و آرامش به زندگی خود مشغول باشند.

 

در کمتر از یک چشم بر هم زدن بیمارستان توسط هواداران گروهک های ضد انقلاب محاصره شد. من هم برای اینکه خطری کادر درمانی که از شهرها و استان های دیگر به سنندج آمده بودند را تهدید نکند، خیلی سریع تمام چهل نفرشان را به طرف اتاق عمل هدایت کردم و به یکی از نیروهای انقلابی بیمارستان گفتم: خیلی سریع به کمیته برو و جریان را برای نیروهای کمیته انقلاب تعریف کن و نیروهای کمکی بیاور.

 

نزدیک به دو ساعت به همراه کادر درمانی داخل اتاق عمل بودیم که به ناگاه شهید داریوش چاپاری، مرحوم خلیل رضایی و شاطر احمد به اتفاق چند تن دیگر از اعضای کمیته انقلاب سنندج درب اتاق عمل را کوبیدند و کارد درمانی را که برای کمک رسانی به مردم سنندج در بیمارستان مستقر بودند را از خطر صد در صدی نجات دادند.