شهید محمدتقی ملاولی

محمدتقی ملاولی
  • نام : محمدتقی ملاولی
  • تاریخ تولد : 1345/11/1
  • محل تولد : روستای سریش آباد قروه
  • تاریخ شهادت : 1364/10/26
  • محل شهادت : منطقه مریوان در درگیری با افراد ضد انقلاب

شهید محمدتقی ملاولی

 

نام پدر: علی

تاریخ تولد: 1345/11/1

محل تولد: روستای سریش آباد قروه

محل شهادت: منطقه مریوان در درگیری با افراد ضد انقلاب

تاریخ شهادت: 1364/10/26

 

زندگینامه

 

 

محمد تقی ملاولی، اول بهمن ماه 1345 در روستای سریش آباد قروه به دنیا آمد. پدرش علی ملاولی بود که خیلی زود چشم از جهان فرو بست و به دیدار حق شتافت و تربیت فرزندان و اداره معیشت خانواده بر عهده مادر محمد تقی قرار گرفت.

محمد تقی تحصیلاب ابتدایی خود را در دبستان سریش آباد به پایان رساند و سپس به حوزه علیمیه امام صادق(ع) شهرستان قروه رفت و علوم دینی را درآن جا فرا گرفت.

محمد تقی ملاولی، در مبارزات مردمی علیه رژیم پهلوی شرکت می کرد، پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی به جبهه رفت. بیست و ششم دیماه 1364 همراه چندتن از همرزمانش در منطقه مریوان با افراد ضد انقلاب درگیر شدند و به اسارت مزدوران درآمدند. محمد تقی ملاولی در برابر شکنجه دست از عقاید خویش برنداشت و بانگ الله اکبرش به گوش می رسید که افراد پست از خدا بی خبر وی را به گلوله بستند و به شهادت رساندند. پیکر پاک شهید محمد تقی ملاولی در روستای سریش آباد به خاک سپرده شد.

 

خصوصیات اخلاقی و اجتماعی

 

محیط آرام و صمیمی سریش آباد که در پانزده کیلومتری شمال قروه قرار دارد جای مناسبی بود که محمد تقی با آن که سایه پدر بر سرش نبود به آنچه آرزوی ذات پاک انسانی بود دست یابد. دو چیز را همیشه در زندگی روزانه خود می دید و لمس می کرد؛ دعا و نماز. در کنار سجاده مادرش می نشست و به زمزمه ها و دعاهای مادرش گوش می داد و با زبان کودکی خود سعی می کرد آنها را تکرار کند.

 

محمد تقی ملاولی وقتی تحصیلات ابتدایی اش تمام شد کشش باطنی اش وی را به سمت حوزه علمیه کشاند، آثار تحصیل علوم دینی بر ظاهرش نیز تأثیرگذار بود و رفتار و کردار او را تجسم عینی معارف دینی ساخته بود. جز حرف راست لب به سخن نمی گشود و جز برای صراط مستقیم گام برنمی داشت. باطل و ناحق را می شناخت، از این روی با آنکه هنگام انقلاب اسلامی سنش کم بود به مبارزه علیه حکومت ظلم می پرداخت و در کنار همشهریان خویش در راهپیمایی ها شرکت می کرد. وقتی امام خمینی به وطن بازگشت و انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، برق امید در چشمانش درخشید و تحصیل را از سر گرفت.

 

هنگامی که جنگ تحمیلی عراق علیه کشورمان آغاز شد جهاد را برگزید و به جبهه رفت. این جهاد بخشی از علم نبود که مرحله به مرحله آموخته شود بلکه عین علم بود که انتخاب آن و شتافتن به سوی آن، به منزله رسیدن به آن بود، البته شهادت در این راه، رستگاری عظیمی بود که محمد تقی در آرزوی آن بود، شب ها در گوشه ای خلوت می کرد و به راز و نیاز با معبود خویش مشغول بود، به نماز شب علاقه فراوانی داشت، ورد ودعای همیشگی اش این بود:« خدایا فوز عظیم شهادت را نصیبم ساز».

 

شهید محمد تقی ملاولی همچون باغبانی بود که علف های هرز و پیچک ها را می کند، تا گل ها و درختان پرورش یابند، از این روی دوستان و اطرافیان و آشنایان را از منکر بازمی داشت و به سوی نیکی و معروف رهنمون می ساخت، از غیبت پرهیز می کرد و همگان را به پرهیز از آن ترغیب می کرد.

 

خصوصیات شهید از زبان مادرش

 

« محمد تقی عادت داشت که شب ها به راز و نیاز با خدا بپردازد. یک شب اتفاقی از خواب بیدار شدم، هوا هنوز تاریک بود، در یکی از اتاق ها چراغی روشن بود ومن به سراغ نور رفتم؛ دیدم محمد تقی به نماز ایستاده استف وقتی نمازش را تمام کرد، پرسیدم: مگر اذان شده که نماز می خوانی؟ محمد تقی گفتک نه مادرم! از آن به بعد شب های بسیاری او را مشغول نماز و نیاز یافتم».

 

« وقتی می خواست به جبهه برود رسیدم: مگر درس نمی خوانی؟ پاسخ داد: مادر بعدأ هم می شود درس خواند، اما حالا وقت جنگ است و به دشمن نباید مجال داد. دشمن فقط کارخانه ها را خراب نمی کند، بلکه اگر مجال یابد کلاس درس را هم خراب می کند؛ خانه ها را بر سر زنان و کودکان ویران می سازد، اگر ما به جبهه نرویم شماها هم آرامش نخواهید داشت.

 

آخرین باری که به جبهه رفت مثل همیشه تا سر کوچه بدرقه اش کردم، می رفت و برمی گشت، دست تکان می داد و می گفت: مادر حلالم کن! مادر دعایم کن! روز قیامت شفاعتت می کنم، گویی از من می خواست دعا کنم شهید شود، این را وقتی فهمیدم که شهید شده بود».

 

وصیت نامه شهید

« خدایا به پهلوی شکسته زهرای مرضیه قسمت می دهم مرا در بستر نمیران! مرا در نبرد حق علیه باطل شربت شهادت بنوشان! مادر جان! مرا به خاطر آنکه فرزندت هستم دوست مدار! دوستم بدار از آن روی که فرزند اسلام هستم و هدفم آزادی وطن و نجات محرومان و مستضعفان است».

 

روحمان با یادشان شاد/