تاریخ ارسال : دوشنبه 12 اسفند 1398 / 10:21|کد خبر : 2500

خبر » شهيد سيد منصور بياتيان، سرباز شجاع لشكر اسلام

شهيد سيد منصور بياتيان، سرباز شجاع لشكر اسلام

به گزارش پیشمرگ روح الله،  شهيد «سيد منصور بياتيان » در سال 1327 در روستاي 'دار غياث' در بخش 'خسروآباد' شهرستان شهرستان بيجار متولد شد، در سال 1334 به مدرسه رفت و تا پايان سال چهارم مقطع ابتدايي درس خواند.

 

در سال هاي نوجواني پدر بزرگوار خود را از دست داد و سرپرستي خانواده را به عهده گرفت به همين علت نتوانست ادامه تحصيل دهد، چند سال بعد ازدواج كرد كه ثمره آن پيوند دو فرزند پسر و يك فرزند دختر است.

 

در سال 1347 به خدمت سربازي رفت وقتي كه نهضت اسلامي حضرت امام (ره ) اوج گرفت او به حاميان آن نهضت پيوست و ضمن شركت در فعاليت هاي سياسي، عليه رژيم منفور پهلوي به آگاه سازي مردم پرداخت.

 

پس از آنكه اين نهضت بزرگ به پيروزي رسيد به عضويت كميته انقلاب اسلامي شهرستان بيجار در آمد، در سال 1358 با همكاري چند نفر از برادران ديگر، سپاه پاسداران انقلاب اسلامي را در آن شهرستان بنيان نهاد و خود نيز به جمع نيروهاي آن پيوست.

 

بعد از مدتي فرمانده عمليات سپاه بيجار شد، در سال 1361 به سپاه سردشت رفت و چند ماه در آنجا منشا خدمات ارزشمندي شد، بعد از آن فرماندهي اطلاعات و عمليات سپاه پاسداران انقلاب اسلامي شهرستان سقز را پذيرفت و نزديك به سه سال در آن سمت به فعاليت پرداخت.

 

در تاريخ چهار شهريور سال 63 در درگيري با نيروهاي ضد انقلاب در روستاي (آيچي) سقز از ناحيه سينه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شهادت رسيد، از شهيد بياتيان يك نسخه وصيتنامه به جا مانده است. مزار مطهر شهيد در گلزار شهداي شهرستان بيجار است.

 

** سيري در خصوصيات شهيد

 

شهيد سيد محمد بياتيان بيش از اندازه خوش صورت و نوراني بود، خوش زباني او مشهور بود. سخنان شيرين و سرشار از مهرباني او تلخي غربت را مي زدود، سادگي و متانت در وجود او موج مي زد. هنگامي كه در جمع مردم يا نيروهاي تحت امر خود حاضر مي شد در پايين ترين جاي مجلس مي نشست، تواضع عجيبي داشت، هيچگاه فرماندهي خود را وسيله اي براي ترقي مادي و غرور دنيايي قرار نمي داد، قلب رئوفي داشت، به محرومان و تهيدستان عشق مي ورزيد.

 

در كمال مهرباني و عطوفت به درد دل آنان گوش مي داد و هميشه تلاش مي كرد كه غبار تهيدستي و حرمان را از چهره آنان بزدايد شجاع بود و در برابر دشمنان اسلام و قرآن قاطعانه و با صلابت به پا مي خواست، نيروها و همرزمانش به وجود او افتخار مي كردند، انس و عاطفه عميقي با مردم داشت. وقتي مردم روستا در مورد ظلم و شكنجه هايي كه گروهك هاي ضد انقلاب بر آنها اعمال كرده بودند، سخن مي گفتند؛ او با عنايت به دلسوزي و مهرباني سرشاري كه داشت به گريه مي افتاد و اشك مي ريخت.

توان كاري و رزمي فراواني داشت با كمترين نيرو بيشترين فعاليت را انجام مي داد و به بزرگترين پيروزي ها نايل مي شد، علاقه و ارادت بسياري به سالار شهيدان، حضرت امام حسين (ع) داشت.

 

وقتي از او سوال مي كردند، چرا تا اين اندازه به امام حسين (ع)علاقه نشان مي دهد؛ در جواب مي گفت: براي اينكه امام حسين (ع) در صحراي كربلا ياوري نداشت.

 

ايثار و از خود گذشتگي او به اندازه اي بود كه بيشتر حقوق ماهانه خود را به فقرا مي داد بطوري كه در سپاه پاسداران شهرستان بيجار صندوقي را تحت عنوان صندوق كمك به فقرا تاسيس كرد.

 

فرازهایی از وصیت نامه شهید بیاتیان:

 

اکنون که در میان شما نیستم و خداوند لیاقت شهادت را نصیب من کرد، پس چند جمله ای می گویم که آن را با صدای بلند به گوش منافقان برسانید که از کرودلی خود ما را ناآگاه می خوانند. به آن ها بگویید که آگاهانه در این راه قدم نهاده ایم و خون خود ریخته ایم که ناچیز بود، اگر هزاران جان داشتیم در راه خدا و اماممان نثار می کردیم.

 

شهیدان یوش، سید منصور بیاتیان، محمدجمال صالحی

 

انتهای پیام/