تاریخ ارسال : پنجشنبه 22 اسفند 1398 / 12:25|کد خبر : 2523

خبر » بمباران روستا‌های مرزی مریوان؛ اسفندماه 66

بمباران روستا‌های مرزی مریوان؛ اسفندماه 66

به گزارش پیشمرگ روح الله،  سلاحهای شیمیایی در طول جنگ ایران و عراق بعنوان یکی از مؤثرترین ابزارهای بازدارندگی و مقابله و نیز اهرم فشاری در دست رژیم عراق بود که با کیفیت و کمیت دلخواه آن رژیم استفاده شد که نتایج وحشتناکی را به بار آورد.

 

با ناکام ماندن ارتش عراق در برابر نیروهای ایران، در برهه‌ای از جنگ، عراق اقدام به استفاده گسترده از سلاح‌های شیمیایی کرد.

 

اولین حمله شیمیایی ثبت شده توسط سازمان ملل در جنگ ایران و عراق مربوط به تاریخ 59/10/23  برابر با 13 ژانویه 1981 است که در منطقه‌ای بین هلاله و نی‌خزر واقع در 50کیلومتری غرب ایلام توسط عراق علیه نیروهای ایرانی انجام شد که به شهادت 10تن از این نیروها انجامید.

 

در نیمه دوم سال 66 به‌خاطر تداوم عملیات در شمال عراق استفاده از سلاح شیمیایی ازسوی عراق ادامه یافت که اوج آن در عملیات والفجر 10 (اسفندماه66) در شهر حلبچه بود. استقبال بی‌سابقه مردم شهر حلبچه از ورود نیروهای ایرانی به آن شهر، رژیم بعثی را آنچنان عصبانی ساخت که تصمیم به قتل عام سراسری شهر با استفاده از گاز سیانور گرفت.

 

رژيم بعث عراق روز 25 اسفند سال 1366 مردم حلبچه را مورد آماج بمبهاي شيميايي قرار داد كه در نتيجه آن پنج هزار نفر از مردم اين شهر شهيد و حدود 10 هزار نفر مجروح شدند.

 

همچنين رژيم بعث در ادامه خوي ددمنشانه خود شهرهاي مريوان، سردشت و روستاهاي اطراف آن را مورد هجوم قرار داد.

 

در بمباران شيميايي سردشت نيز نيروي هوايي عراق در هفت تير 1366 با استفاده از بمبهاي شيميايي چهار نقطه پرازدحام اين شهر را بمباران كرد. در اين اقدام غيرانساني 110 نفر از ساكنان غيرنظامي شردشت شهيد و هشت هزار تن ديگر در معرض گازهاي سمي قرار گرفته و مسموم شدند.

 

 

ماجرای بمب‌های شیمیایی و مردم ایران، به اندازه بمب اتم و مردم ژاپن، قصه‌ای طول و دراز دارد. گستردگی فاجعه‌ای که صدام با بمب‌های شیمیایی‌اش رقم زد به حدی است که هم‌اکنون بسیاری از مردم در مناطق مرزی کشورمان همچنان در حال جنگی خاموش با عوارض بمب‌های شیمیایی و میکروبی هستند و عموم مردم کشورمان از این درد‌ها بی‌خبرند. مریوان و روستا‌های اطراف آن نیز ازجمله مناطقی هستند که چندین بار مورد اصابت بمب‌های شیمیایی دشمن قرار گرفتند. اما فاجعه مریوان هم مانند ماجرای اشنویه، مهجور و غریب است. در این حادثه چندین روستای مرزی مانند قلعه جی و نژمار خسارات بسیاری دیدند و شهدا و جانبازان بسیاری تقدیم کردند.

 

ماجرا از ظهر روز ۲۵ اسفند ماه ۱۳۶۶ شروع شد. در این روز ناگهان صدای غرش هواپیما‌های عراقی از بالای سر اهالی به گوش رسید. یک هواپیمای بزرگ توپولوف روسی در آسمان کج شد و چیز‌هایی را روی هوا رها کرد که انگار اعلامیه بودند. اشیای رها شده توسط توپولوف در هوا برق می‌زد و فرود می‌آمد. انفجار مهیب آن قطعات براق به اهالی هشدار می‌داد که منطقه مورد بمباران خوشه‌ای قرار گرفته است و احتمالاً در چند کیلومتر مربع هر جنبنده‌ای را از بین برده است. اما تصورات اولیه اشتباه بود. این‌ها از بمب‌های خوشه‌ای هم خطرناک‌تر بودند. اشیای پرتاب شده، بمب شیمیایی بودند!
 
 

بمباران روستا‌های مرزی مریوان از ۲۵ اسفندماه ۶۶ شروع شد و تا فروردین ماه ۱۳۶۷ ادامه یافت. هر بار روستا و منطقه‌ای مورد حمله قرار می‌گرفت، مردم بیشتری آسیب می‌دیدند. خیلی از کودکان والدین خود را از دست می‌دادند و خیلی از پدر‌ها و مادر‌ها با مرگ عزیزانشان رو‌به‌رو می‌شدند. تنها در یک مورد دختربچه سه ساله‌ای برای درمان به تهران برده شد. یکی از پاسدار‌ها به تصور اینکه این کودک همه خانواده‌اش را در بمباران از دست داده او را به فرزندی قبول کرد. از آن طرف نیز پدر و مادر کودک به تصور اینکه دخترشان کشته و پیکرش ناپدید شده است، از یافتن او ناامید شدند. اما این پایان کار نبود و حدود ۳۰ سال بعد این کودک و مادرش به طور اتفاقی همدیگر را پیدا کردند.
 

در ماجرای بمباران شیمیایی مناطق مرزی مریوان، غیر از دو روستای قلعه جی و نژمار، روستا‌های کانی دینار، نی، بالک، هجرت، درگاه شیخان، بهرام‌آباد، بلبر، مرگ، شارانی، تازه‌آباد، کال بالا و درزیان هم از اثرات این بمباران وحشیانه در امان نمانده‌اند و مردم این روستا‌ها نیز تلفات زیادی دادند. روی هم رفته، ۱۲۰ شهید و بیش از یک هزار جانباز ماحصل بمباران شیمیایی بعثی‌ها در مناطق مرزی شهر مریوان بود.
 
 
روستای قلعه جی(مریوان) در اسفند 1366 و فروردین 1367 هدف حملات شیمیایی صدام حسین قرارگرفت،روستای که بعد از گذشت بیست و چند سال علاوه بر درد محرومیت و فقر رنج شیمیایی شدن را نیز بر دوش می کشند.
 
 
روایت  محمد حیدری پیرمرد شیمیایی ساکن روستای قلعه جی؛از زمان حمله شیمیایی صدام به روستا

 

 در زمان جنگ ایران و عراق مردم زیادی از روستاهای اطراف و حتی از استان کرمانشاه از پاوه و نودشه و اقلیم کردستان عراق(سلیمانیه) و حلبچه به قلعه جی آواره شده بودند و در روستا ساکن بودند. 10صبح 19 اسفند سال 1366 بود که هواپیماهای صدام در فاصله اندکی در آسمان روستا دور زدند و یکدفه با شیرجه به داخل روستا اولین بمب را کنار رودخانه و پل روستا زد که تعداد زیادی از مردم برای در امان ماندن از حمله ها به آنجا پناه برده بودند و دودی غلیظ بر روی مردم می ریخت که برخی از آنان با خیس کردن پتو و دستمال بر روی سر و صورت خود می کشیدند. برای بار دوم بمب شیمیایی را به بالای کوه که به قلعه روستا مشهور است و تمام روستا را پر از دود کرد که بوی بسیار تندی از بوی سیر و سبزی گندیده و پیاز سوخته می داد. در مرحله آخر به پادگان نیروهای سپاه زد که یک سرباز بر اثر شیمیایی شهید شد. 

 
 
روایت لایق میرزایی یکی دیگر از افرادی که همه خانواده 7 نفره او  در حمله شیمیایی به این روستا شهید شدند؛ 
 
در آن روز بعد از شیمیایی روستا محشری شده  بود. هیچ کس نمی توانست عزیزان خود را پیدا کند و حتی کسانی بودند از سوزش چشم از درد به خود می پیچیدند. در همان روز ما به باغ شیخ عثمان در شهر سروآباد بردند و صبح روز بعدش 20 اسفند تعداد زیادی را به سنندج و از آنجا به یزد بردن تا تحت درمان قرار بگیریم.
 
 
مردم  روستا قلعه جی هنوز هم بعد از سالها تمام شدن جنگ، از بمب های شیمیایی صدام و حمایت کننده مالی و تسلیحاتی آن آمریکا( مدافعان حقوق بشر) جان خود را از دست می دهند.
 
 
 
 

 

رژيم عراق در طول هشت سال دفاع مقدس شش هزار بمب شيميايي را در جريان 242 بار بمباران بر سر مردم ايران خالی كرد.

 

 

 

انتهای پیام/